Op voorhand hadden we reeds vastgelegd dat we zeker een bezoek zouden brengen aan enkele befaamde grotten in Slovenië. Het land telt duizenden grotten die grotendeels gelegen zijn in de Karst-regio (Kras). Dit is een plateau met een zware leembodem waar gedurende miljoenen jaren het stromende water in de bodem kleine en grote grotten heeft gevormd. Wij bezochten de twee befaamdste, met name de grotten van Skocjan en van Postojna.

Skocjan

Rond 9.00 uur vertrokken we naar het zuiden van het land. Na een vlotte rit kwamen we snel aan in het regionaal park van de grotten van Skocjan. Dit hele gebied wordt sinds 1996 beschouwd als werelderfgoed en geniet bijgevolg bescherming van UNESCO.

Deze grotten zijn enkel toegankelijk met begeleiding van een gids. Wij pikten de rondleiding van 11.00 u mee. Deze werd begeleid door een Engelstalige gids met een verdacht Italiaans accent. Nadien blijkt dat hij een Italiaanse Sloveen is, toevallig.

We kregen er een prachtig stelsel van onderaardse gangen, lage en hoge zalen te zien. Alles is perfect onderhouden en zorgt ervoor dat je constant met open mond rondwandelt. De kers op de taart is de canyon die we op het einde van de rondtocht overstaken. Je loopt op een pad dat uitgehouwen is in de rotswand van de canyon met vervolgens een brug die je over de canyon brengt. Tientallen meters diep zie je dan ook het kolkende water voorbijstromen. De tocht is dan ook niet voor doetjes, je hebt maar best niet al te veel hoogtevrees.

Opmerkelijk in de grot zijn ook de sporen die de ontdekkers van de grot hebben achtergelaten. Hier en daar zie je nog oude paden die meer dan honderd jaar geleden werden gebruikt door de wetenschappers. Daarenboven kon je in de eerste helft van de 20e eeuw al deze grot bezoeken. De toeristische paden die toentertijd werden gebruikt, zijn ook nog duidelijk terug te vinden. Het zijn heel smalle paadjes of trappen die in de rotswanden zijn uitgehouwen, met enkel een touwtje tegen de wand om je aan vast te houden. Geen enkel paadje had een reling aan de zijkant, je moest vroeger bijgevolg over een gezonde dosis durf beschikken om deze grot een bezoekje te brengen!

Postojna

Na ons bezoek sprongen we onmiddellijk in onze auto en vertrokken naar Postojna, waar een ander groot grottenstelsel te vinden is. Een klein half uurtje later parkeerden we op een immens grote parking die vol stond met auto's en bussen. Het was dan ook onmiddellijk duidelijk dat deze grotten toeristisch veel intensiever geëxploiteerd worden. Dit was ook duidelijk te merken aan de nogal 'on-sloveense' prijzen. Voor een combiticket voor de grotten van Postojna en het kasteel van Predjama betaalden we € 25 per persoon.

Ons bezoek aan de grotten begon met een treinrit. Op deze manier werden we enkele kilometers onder de grond gebracht om in een immense hal uit te stappen. Honderden mensen stapten hier uit en dienden te kiezen in welke taal ze verder begeleid willen worden. Wij kozen voor een Franse rondleiding vermits er nauwelijks bezoekers waren in deze groep. De Engelstalige groep bevatte minstens vijftig bezoekers, voldoende om nauwelijks iets te horen van de gids.

Een charmante jongedame leidde ons door de gangen en immense zalen. In vergelijking met de grotten van Skocjan waren hier veel grotere stalagmieten en -tieten terug te vinden, evenals grotere en mooiere zalen. Aan de andere kant was er niet zo'n prachtige canyon en was het een drukte van jewelste.

Vele zalen hadden zelfs een eigen, passende naam. Zo kwam je onder andere terecht in de rode zaal, de witte zaal en de spaghettizaal (genoemd naar de duizenden kleine stalagtieten die aan het plafond hangen). Ook hier werd weer het mooiste voor het laatste gehouden. De laatste zaal is immers de concertzaal, een immense grot van 3000 m² en een hoogte van meer dan 40 m. De echo was er heel speciaal. Gedurende 6 seconden bleef je er geluid horen, wat de gids dan ook demonstreerde met een fluitje.

We keerden vervolgens terug naar de oppervlakte door middel van het treintje. We volgden hetzelfde spoor weer naar boven, waar we in de warme zonnestralen konden verderwandelen.

Predjamski Grad

We ontvluchtten de hordes toeristen en reden verder richting Predjama, waar een prachtig kasteel gebouwd is in een rotswand. Daar kregen we imposant bouwwerk te zien dat zeer goed onderhouden wordt. Hier en daar borrelde het water wel naar boven uit de rotsen, wat een overdaad aan schimmel oplevert. Die middeleeuwse kasteelheren moesten in nogal een vochtige omstandigheden gewoond hebben!