Het weer! Daar heb ik het nog niet over gehad! We konden dag na dag genieten van zon en temperaturen tot 30°. Ook op dag 5 was hier nog geen verandering in gekomen. Dit vormde een uitstekende reden om weer nieuwe ontdekkingen te doen. In de reisgids lazen we over Pokljuka Soteska, een kloof vergelijkbaar met Vintgar maar dan minder toeristisch. Ook Toni bevestigde dit, we beslisten dan ook snel ginder op zoek te gaan naar dezelfde pracht als in Vintgar.

Pokljuka Soteska

Bij aankomst bleek echter dat de kloof gesloten was! Er hing een groot bord uit met deze melding, maar dan zonder reden. Gelukkig kwamen net enkele vriendelijke Slovenen aan die naar de toeristische dienst belden om zo voor ons allen te informeren wat er aan de hand was. We kwamen te weten dat de kloof versperd was vanaf een bepaald punt. Er was immers enkele maanden voordien een zware storm voorbij geraasd die grote schade had aangericht aan de natuur. Omgewaaide bomen en gevallen rotsblokken versperden dan ook hier en daar de weg.

We gingen toch door en vertrokken richting kloof. Aangezien de versperring nog altijd aanwezig was, sloegen we een andere weg in. Zo kwamen we terecht in een weinig spectaculaire grot, waarna we dan ook besloten maar terug te keren naar de auto.

Korita Mostnica

Na een middagpauze in ons appartement, vertrokken we weer richting natuur. Ditmaal met Bohinj als bestemming,enkele dagen geleden konden we er immers te weinig tijd doorbrengen. We hadden dan ook zin in een stevige wandeling die doenbaar is in enkele uren. We kozen voor een tocht naar Slap Mostnica, een waterval die de Mostnica vormt. Volgens de wandelkaart en de informatieborden bedroeg de afstand heen en terug 12km, maar nadien hadden we de indruk dat het eerder een dikke 15km was.

De kilometers waren echter dubbel en dik de moeite. De wandeltocht bracht ons nabij een mooie, diepe kloof die door de eeuwen heen door de Mostnica was uitgeschuurd. Hierna kwamen we in een vlakte terecht die omgeven is door talrijke hoge bergen. Je hoort er alleen maar het gefluit van vogels en het geluid van de wind, zalig. De waterval zelf was niet zo groot en hoog als Slap Savica, niet meer dan logisch gezien de droogte. Toch was hij meer dan knap genoeg om even bij te gaan zitten en het vallende water te bewonderen. We hadden echter niet genoeg tijd om er lang te blijven zitten, het was immers al laat. We zochten onmiddellijk weer naar de met rood omgeven witte stippen op stenen en bomen. Na een snelle wandeling kwamen we voor het donker aan de auto, gelukkig maar.