Weer een lekker ontbijt, maar ook weer een verschrikkelijke nachtrust! Aan de ontbijttafel genoten we dan ook zoveel mogelijk van de rust en het mooie weer, het ontbijt wordt immers telkens geserveerd op het terras. We kregen er nogmaals de bevestiging dat we diezelfde dag naar het appartement konden verhuizen, wat we later die dag ook effectief deden.

Het was een verademing, we waren er onmiddellijk van overtuigd dat de rest van onze vakantie in Bled niet meer stuk kan. De kamer had een kleine kitchenette en een echte badkamer. De kamer kraakte en piepte niet meer langs alle kanten en het bed lag perfect. We hadden zelfs een klein terrasje met uitzicht op de heuvels.

De Vrsic bergpas

In onze reisgids lazen we dat de reisroute via de Vrsic bergpas garant staat voor prachtige vergezichten en openvallende monden. Ook de bron van de Soca rivier is in de buurt te vinden, wat we dan ook onmiddellijk op de lijst van te bezoeken bezienswaardigheden plaatsten. Vooraleer van kamer te verhuizen, begaven we ons dan ook richting Kranjska Gora, waar de bergpas begint.

Eerst hielden we, net buiten Kranjska Gora, halt aan Jezero Jasna. Dit is een idyllisch meer dat haast volledig ingesloten is door enkele bergen met wilde rotsformaties. Het water is enorm helder en wordt onder andere gevoed door smeltwater. Net zoals het meer van Bohinj wordt het ook beschermd door de befaamde 'Zlatarog'.

We vervolgden onze weg en kwamen zo langs de Russische kapel, een monument ter nagedachtenis van de duizenden Russische krijgsgevangenen die de Vrsic bergpas aangemaakt hebben. Tijdens de werken waren er vele lawines, waardoor enkele honderden dwangarbeiders omkwamen. Deze 'Ruska Kapelica' werd specifiek gebouwd als herinnering aan een grote lawine in maart 1916.

Vanaf deze halte begon de echte beklimming. De haarspeldbochten volgden elkaar snel op. Toch namen we de moeite om onderweg enkele keren te stoppen en uit te stappen voor het mooie uitzicht op de Alpense bergen. In onze reisgids stond ook vermeld dat op een bepaalde plaats een militaire begraafplaats te vinden is. Misschien een beetje naïef van ons, maar we verwachtten ons aan militaire begraafplaatsen zoals je aan de kuststreek in België kan vinden. Het kerkhof dat op deze bergflank te vinden was, was echter niet bepaald groot te noemen. Het was daarenboven extreem sober, het waren precies niet voor niets krijgsgevangenen die hier hun laatste rustplaats hadden gevonden.

Enkele kilometers verder staken we de top van de Vrsic over. Tientallen auto's stonden er geparkeerd, nergens vonden we een plaatsje om onze wagen achter te laten. We reden dan maar verder en parkeerden ongeveer 100m verder. We merkten op dat er een uitkijkpost was en besloten er te picknicken. Met een prachtig uitzicht voor ons verorberden we dan ook ons middagmaal, dat smaakte!

Volgende halte was Izvirska Soca, de bron van de Soca-rivier. In de reisgids staat dat je Soska Pot moet volgen, maar een duidelijke route vonden we nergens. We wandelden er enkele kilometers op een mooi pad op een bergflank, maar kwamen er geen bron van de Soca-rivier tegen. Wel was de wilde stroom van veraf te horen, maar we kregen hem spijtig genoeg niet te zien. We wandelden dan maar terug naar de auto. Hier kruisten we weer het pad van enkele wandelaars en vroegen opnieuw waar we de bron konden vinden. Ditmaal hadden we meer geluk, deze mensen wisten ons onmiddellijk de juiste weg te tonen.

Zomaar geraak je echter niet aan de bron, je moet namelijk een steil rotspad op om de bron te vinden. Doetjes zijn we niet, we begonnen dan ook onmiddellijk aan de klim. De rotsen werden echter steiler en moeilijker bewandelbaar, hier en daar waren er dan ook staalkabels op de grond of op armhoogte aan de rotsen bevestigd. Klauteren was de boodschap! De laatste meters legden we dan ook af op een smalle richel met naast ons een diepte van een vijftal meters.

In het midden van de berg vormt de bron een ondergronds meer, dat zichtbaar is langs een gat in de bergwand. Daar borrelt het heldere maar ijskoude water naar buiten en vormt het de Soca-rivier. Vermits het nog maar juli was, was het perfect mogelijk om tot aan de opening in de rotsen te stappen. Ik kan me echter voorstellen dat in de herfst, winter of lente dit door de kolkende watermassa niet mogelijk kan zijn! Nu konden we echter in de bedding van de rivier stappen en tot aan de opening in de bergwand wandelen.